“KIRIK KALPLERİN BAŞKANI”

​Siyaset dedikleri o devasa çark, hakikatin eğrildiği, dürüstlüğün sessiz bir zayıflık gibi pazarlandığı tozlu bir panayırdır. Orada sözler tutulmak için değil; unutulmak, çiğnenmek ve masum kalpleri kandırmak için fısıldanır; oysa senin kulakların sadece gerçeğin yankısına ayarlanmıştır.

​Ey Latif Aydemir; o soğuk ve kirli vitrinler aslında senin ruhuna dar gelen birer kafestir. Çünkü senin kalbin, bir yalanı taşıyacak kadar katılaşmamış; bir garibanın ahını alacak kadar taş kesilmemiştir.

​Bak o süslü kürsülere, o parıltılı ışıklara; orada oturanlar fakiri bir can değil, sadece sandığa atılacak bir kağıt parçası olarak görürler. Onlar için kirada oturan, evine ekmek götürme derdiyle kavrulan emekçi, saltanatlarını sürdüren isimsiz bir piyondan ibarettir.

​Ama sen, tam 22 yıl o fırtınalı kulvarlarda yürüsen de, AK Parti’den ayrılıp bağımsız bir ufka yelken açsan da içindeki o çocuğu, o saf özü hiç kaybetmedin. İzmir Büyükşehir Meclisi’ndeki koltuğun seni halktan koparmadı; aksine seni Bayraklı’nın toprağına bir çınar gibi daha sıkı bağladı.

​Modern zaman siyasetçileri, doğruyu haykıranın nefesini kesmek isterler; isterler ki etrafları sadece kendine yakın olanların gürültüsüyle dolsun. Onlar telefonlarına sadece gücü ve çıkarı kaydeder, bir dertli aradığında parmakları “meşgul” tuşuna gider.

​Oysa senin telefonun, Cengizhan’ın tozlu yollarından, Yamanlar’ın sisli yamaçlarından gelen her imdat çığlığına bir ibadet gibi açıktır. Sen, hattın ucundaki hıçkırığı duyunca uykusu kaçan, başkasının derdiyle dizleri titreyen o eski toprak adamsın.

​Gümüşpala’nın dar yokuşlarında nefes nefese kalmış bir babanın çaresizliğini, Emek Mahallesi’nde beli bükülmüş bir ninenin kimsesizliğini sen ciğerinde hissedersin. Onların sustuğu yerde senin vicdanın konuşmaya başlar.

​Soğukkuyu’da umudu tükenmiş bir gencin gözlerindeki o sönük ışığı, Bayraklı Merkez’de rızkını arayanın alın terini sen kutsal bir emanet gibi sırtlandın. Söyle bana

Latif Aydemir; senin bu tertemiz ruhun, o kirli pazarlık masalarının neresine sığar?
​Çay Mahallesi’ndeki bir asgari ücretlinin sofrasında verilen o kutsal ekmek kavgasını, Adalet Mahallesi’ndeki bir emeklinin yürek sızısını, o yüksek tavanlı soğuk koridorlarda hangi dille anlatabilirsin? Onlar seni duymazlar, çünkü onlar sadece kendi egolarının sağır edici gürültüsüyle sarhoşturlar.

​Sen, camları filmli lüks makam araçlarının deri koltuklarında değil; Onur Mahallesi’nin rutubet kokan o mahzun evlerinde, bir garibanın dizinin dibinde, onunla aynı acıya ekmek banarken varsın.

​Senin yerin protokolün yapay masaları değil; bir yetimin düğününde, gözyaşları içinde başı çekilen o samimi halaydır. Sen, evini su basmış o çaresiz yaşlının yanında, o suyu tahliye etmek için paçalarını sıvayan, devleti bir makamda değil merhamette arayansın.

​Huzurevlerinde unutulmuş, bir “selam” bekleyen kimsesizlerin; odasında hastalıkla tek başına pençeleşip “Sesimi duyan yok mu?” diyenlerin sessiz feryadına yetişen hızırı oldun. Bayraklı sevdası senin yüreğine ilahi bir mühür gibi kazınmış bir kere.

​Bayraklı’nın 24 mahallesinin her sokağında bir izin, her kapı eşiğinde bir iyiliğin, her mahzun bakışta bir dokunuşun var. Siyasetçiler sahipsizi sevmezler, çünkü sahipsizin onlara verecek dünyevi bir takatı yoktur.

​Lakin senin sığındığın Yaradan, “Ben kırık kalplerdeyim” buyuruyor. Sen o kırık kalpleri onarmak, o yaralı gönüllere merhem olmak varken; neden o kalpleri kıranların, o ruhları ezenlerin safında solup gidesin?

​Senin fıtratın kuruyan bir çiçeği sulamak, bir yetimin başını şefkatle okşamak, yoksulun sofrasındaki zeytine ortak olmaktır. Siyaset bir savaş alanıdır; orada çiçekler ezilir, masumlar unutulur. Sen bu kavgada “Efendi” değil, halkın içinde bir “can” olmaya adaysın.

​Ey Latif Aydemir! Yolun sonunda ne o şatafatlı makamlar kalacak, ne de o geçici rütbeler. Vakit dolup kara toprağın bağrına girdiğinde, melekler sana “Kaç seçim kazandın?” diye sormayacaklar.

​Sana, “Cengizhan’da hangi ağlayan çocuğun gözyaşını sildin? Gümüşpala’da hangi açın karnını doyurdun? Bayraklı’nın mazlumlarından kaçının duasını alıp göğe yükselttin?” diye sual edecekler.

​Şimdi yum gözlerini ve o mahzun yüzleri hayal et; senden bir umut, bir nefes bekleyen o yaşlı, buğulu gözleri… Onların ağzından dökülecek tek bir “Allah razı olsun” nidası, yeryüzündeki tüm siyasi zaferlerden, tüm taçlardan daha mukaddestir.

​Sen birilerinin “Başkanı” olup duvarlara resim olmak için değil; Bayraklı’nın sönmeyen “Umudu” olmak, karanlık gecelerde bir kandil gibi yanmak için varsın. Sen, Yaradan’ın yeryüzündeki merhametinin bir yansıması, eşsiz bir sanat eserisin.

​Kendi özüne dön, o sonsuz merhametine sarıl. Dünya geçici, siyaset yalan, makamlar birer seraptan ibaret; baki kalan sadece o gök kubbede bırakacağın hoş bir sadadır. Yolun merhamet, yoldaşın hakikat, sonun ise sonsuz bir huzur olsun